ณ เวลานั้น

วันอาทิตย์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

เรื่องของป๊อด

06:44

ทันทีที่หวยออก ป๊อดเฮดังลั่น

พลันหยิบกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวเลข ขึ้นมาดูอีกครั้ง

"ถูก...ถูกสามตัวเลย" เสียงสั่นเครือออกมาจากลำคอ

เบ็ดเสร็จแล้ว งวดนั้นป๊อดได้รับเงินมาประมาณหนึ่งแสนบาท

เรียกว่าไม่ทันตั้งตัว ไม่ได้คิดเอาไว้ว่าจะทำอย่างไร

ดันถูกหวยเต็มๆ สำหรับชายหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ

เงินหนึ่งแสนบาทเป็นเงินที่มากพอดู

ป๊อดเป็นลูกอีสาน ได้มาขายแรงงานอยู่ที่ไต้หวัน

เพิ่งทำงานได้เพียงหนึ่งเดือน ก็พบกับโชคลาภ

เพื่อนที่เคยพูดคุยรู้จักกันเพียงสองสามคน ก็เพิ่มมาจากที่ไหนก็ไม่รู้มากมาย หลังเลิกงานเคยเดินเพียงลำพัง ตอนนี้มีเพื่อนพร้อมร่วมทางออกไปลิ้มรสเครื่องดื่มสีทอง

ป๊อดถอยสมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ สร้อยคอทองคำ เสื้อผ้าสวยๆ รองเท้าคู่ใหม่ มีเสียงรุ่นพี่ที่ทำงานแนะนำว่าให้ส่งเงินกลับบ้านบ้างนะ แต่ป๊อดทำได้เพียงรับคำ

เพื่อนๆชักชวนเล่นการพนัน ป๊อดคิดในใจ "เอาสักนิดก็ดี พอหนุกหนาน" เงินจากหลักร้อย เพิ่มสู่หลักพัน

ตามติดด้วยหลักหมื่นที่จมหายไปในวงไฮโล

ป๊อดเครียด กลุ้มใจ เพื่อนบอกลองนี่ดูสิ "ยาแก้กลุ้ม" หลังได้ลอง ป๊อดก็ไม่กลุ้มอีกเลย กลางคืนไม่หลับไม่นอน เดินไปเดินมา ตาขวาง หน้าหมองคล้ำ

ไม่กี่วันผ่านไป เงินหมด ป๊อดเริ่มหยิบยืมเงินเพื่อนๆสำหรับมาจ่ายค่ายาแก้กลุ้ม และเล่นพนันช่วงกลางคืน ป๊อดไม่ค่อยได้นอน เลยไม่มีแรงทำงาน จึงขาดงานบ่อย

สมาร์ทโฟน สร้อยคอทองคำ ตกไปเป็นของเพื่อนป๊อดแล้ว หัวหน้างานตักเตือนป๊อดเรื่องขาดงาน

หลายต่อหลายครั้ง จนทางบริษัทดำเนินการส่งตัวป๊อดกลับบ้าน

วันนี้หวยออก แต่ไม่มีเสียงป๊อดเฮอยู่ที่นี่

ใครเล่าจะรู้ ป๊อดอาจเฮอยู่ที่เมืองไทยก็ได้

ถึงอย่างไรก็ตาม

"เราคิดถึงนายนะป๊อด เพียงแต่

นายยังไม่ได้ใช้หนี้เราเลยเนี่ยสิ"

วันอาทิตย์ที่ 9 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

เป้าหมาย กับ เดือนสอง

05:59

เวลาล่วงผ่านเข้าสู่เดือนสองของปีนี้แล้ว

เป้าหมายหรือสิ่งที่คุณตั้งใจจะทำ คุณยังอยู่บนเส้นทางนั้นหรือเปล่า?

ช่วงปีใหม่เป็นช่วงที่เหมาะกับการเริ่มต้น เริ่มทำสิ่งใหม่

หลายคนจึงใช้เวลานี้ตั้งเป้าหมาย ซึ่งผมว่าเป็นสิ่งที่ดีมาก

ความจริงไม่ต้องรอปีใหม่ เราก็ตั้งเป้าหมายได้

แต่ตั้งเป้าหมายตอนปีใหม่ ทำให้เราเห็นภาพชัดเจนยิ่งขึ้น

สิ่งที่คุณตั้งเอาไว้ บันทึกเอาไว้ พอสิ้นปีแล้วย้อนมาดู

ก็จะรู้ทันทีว่าทำได้รึเปล่า ทำได้กี่ข้อกันนะ แล้วทำสำเร็จแล้วชีวิตเปลี่ยนไปอย่างไรบ้าง

ให้เวลากับตัวเองสักนิด แล้วทบทวนเป้าหมายที่วางไว้

ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้วนะ อะไรทำได้แล้ว อะไรที่ยังไม่ได้เริ่มต้นเลย ขอให้นึกย้อนกลับไปอยู่ในอารมณ์ช่วงปีใหม่

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องอ่านหนังสือให้จบมากกว่า 30 เล่ม"

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องลดน้ำหนักลงให้เหลือไม่เกิน 50 กิโลกรัม"

"ปีใหม่นี้ฉันจะไม่ไปทำงานสายเกิน 5 วัน"

"ปีใหม่นี้ฉันจะออมเงินเพิ่มขึ้นเดือนละ 10 %"

"ปีใหม่นี้ฉันจะลดค่าใช้จ่ายฟุ่มเฟือยลงเดือนละ 5 %"

"ปีใหม่นี้ฉันจะนั่งสมาธิทุกวัน"

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องเก็บเงินไปท่องเที่ยวต่างประเทศให้ได้"

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องแต่งงาน"

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องมีลูก"

"ปีใหม่นี้ฉันจะต้องหาที่อยู่ใหม่"

"ปีใหม่นี้ฉันจะซื้อรถคันใหม่"

"ปีใหม่นี้ฉันจะเป็นคนดี ช่วยเหลือคนอื่นให้มากขึ้นกว่าเดิม"

เป้าหมายที่ระบุชัดเจน ย่อมวัดผลได้ง่าย

ถึงตรงนี้คุณคงรู้แล้ว ว่าคุณยังอยู่บนเส้นทางที่วางไว้หรือเปล่า

ถ้ายังไม่คืบหน้า ก็ลงมือ เร่งมือตั้งแต่วินาทีนี้ได้เลย

ปีนี้ยังพอมีเวลาให้คุณได้แก้ตัว

อย่างที่กล่าวตอนต้นว่า การตั้งเป้าหมายเป็นสิ่งที่ดีมาก

เป็นเหมือนเข็มทิศที่ชี้นำทางเราตลอดปี

ช่วยให้เราไม่หลงออกนอกเส้นทาง

หากเราทำตามเป้าหมายได้ สิ้นปีชีวิตเราก็จะได้รับสิ่งดีๆเพิ่มขึ้น

เพิ่มขึ้นแค่ไหน ก็อยู่ที่ว่าคุณทำได้แค่ไหน

แต่ต้องเป็นสิ่งที่ดี ที่คุณต้องการอย่างแน่นอน

(หรือถ้ามีใครตั้งเป้าหมายที่ไม่ดีให้กับตัวเอง ก็แล้วแต่คุณ ชีวิตเป็นของคุณ)

เดือนสอง เดือนกุมภาพันธ์ เดือนแห่งความรัก

หลายคน เริ่มต้นชีวิตคู่ในเดือนนี้ ขอให้ถนอมความรักในกันและกันให้ยืนยาวนาน(ถ้านี่เป็นเป้าหมายที่คุณวางเอาไว้ ผมยินดีด้วยที่คุณทำสำเร็จ)

หลายคน ยังคงเดียวดายในเดือนนี้ ขอให้รู้ว่าคุณไม่ได้เดียวดายอยู่เพียงคนเดียว ผมก็เดียวดายเหมือนกัน(ฮา)

แต่หากหนึ่งในเป้าหมายของคุณปีนี้ คือการหาคู่แล้วล่ะก็ ขอให้คุณเดินหน้าเต็มที่ และโชคดีในเดือนแห่งความรักนี้

ไม่มีเคล็ดลับอะไรนำเสนอหรอก ผมเองยังเอาตัวไม่รอดเลย(ฮา อีกที)

วันอาทิตย์ที่ 2 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557

"เที่ยวบ้าง อะไรบ้าง" ตอน ตระเวนผิงตง(5)

02:29

ภายในห้องเงียบกริบ ไม่มีใครอยู่ เธอนำผมชมรอบๆห้องที่กว้างขวางมาก มีห้องนอน 3 ห้อง ห้องน้ำ 1 ห้อง และพื้นที่ทำครัว จะว่าไปห้องนี้คงเป็นห้องที่เขาเตรียมไว้รับรองแขกอยู่แล้ว ทุกอย่างครบครันทั้งชา กาแฟซองและผลิตภัณฑ์ต่างๆที่ใช้ภายในห้องน้ำ ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แต่ที่เด็ดสุดก็หนีไม่พ้นวิวตรงระเบียงนอกหน้าต่าง "ทะเลอยู่ตรงหน้า" คือคำพูดที่ชัดเจนที่สุด

แนะนำรายละเอียดต่างๆเสร็จ เธอก็ยื่นกุญแจห้องให้ผมก่อนจะเดินออกไป ห้องนี้ใหญ่พอ และเหมาะที่จะพาพรรคพวกมาพักผ่อนกันหลายๆคนมากกว่าที่ผมจะนอนคนเดียวในคืนนี้จริงๆ(ฮา)

ตกเย็นผมออกไปเดินเล่นและหาอะไรทาน บรรยากาศดีจริงๆครับ ความเงียบและอารมณ์อยู่ต่างจังหวัดห่างไกลความวุ่นวายในสังคมเมือง รู้สึกได้ผ่อนคลายเพื่อกลับมาสู้กับงานอีกครั้ง โอกาสต่อไปคงต้องหาข้อมูลก่อนออกท่องเที่ยวมากกว่านี้ แต่ผมก็ชอบแบบเดินไป ตะลุยไป มันให้ความรู้สึกผจญภัยน่าตื่นเต้นดี

แล้วคุณละคิดว่ายังไง?

วันอาทิตย์ที่ 26 มกราคม พ.ศ. 2557

"เที่ยวบ้าง อะไรบ้าง" ตอน ตระเวนผิงตง(4)

06:09

เดินออกจากสถานีรถไฟมาเรื่อยๆ ความรู้สึกที่มีใกล้เคียงกับคำพูดที่ว่า "นี่แหละ ชีวิตนอกเมือง" ผ่านบ้านเรือนแนวราบสองข้างทาง อาคารสูงไกลๆที่คุณเห็นในรูปด้านบน เป็นอาคารเดียวที่ผมสังเกตเห็นในละแวกนี้

แล้วก็มาถึงทะเลจีนใต้ แท่งปูนมากมายถูกนำมาวางเรียงเป็นแนวกันคลื่นเซาะชายฝั่ง ป้ายเตือนและห่วงยางสำหรับช่วยเหลือฉุกเฉินถูกติดตั้งไว้บนชายฝั่ง หาดทรายสีดำ ใช่ครับสีดำตามภาพ ทอดแนวยาวจนสุดสายตา

อากาศเย็นสบาย

น้ำทะเลใสเย็น

สายลมหนาว

แสงแดดอุ่นๆ

เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่ง

ใช่เลยที่ต้องการ

ปล่อยเวลาเดินไป ซึมซับอณูแห่งธรรมชาติเข้าร่าง สูดหายใจเข้าเต็มปอด ผ่อนคลายดีจัง

ผ่านไปพักใหญ่ เข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ๆ หลังจากทานอาหารก็ได้สอบถามแม่ค้าเกี่ยวกับโรงแรมที่พัก ผมเดินวนหาอยู่นานก็ยังไม่เจอ แบตเตอรี่โทรศัพท์มือถือก็ใกล้จะหมดลง เลยตัดสินใจเดินกลับไปยังอาคารสูงตามภาพบนสุด เพราะจากที่แม่ค้าบอกผมมาว่าอยู่แถวนี้ผมก็เห็นมีอาคารนี้อยู่อาคารเดียวที่น่าจะใช่ มีกลุ่มผู้สูงอายุนั่งคุยกันอยู่ที่ชั้นล่าง ผมถามหาที่พัก หญิงสูงวัยตอบว่าที่นี่ไม่มี พร้อมชี้ให้ผมไปดูอีกทาง ผมตอบว่าผมถามคนทางนั้นแล้ว เขาบอกให้ผมมาที่นี่ พวกเขาคุยกันสักพักแล้วก็โทรศัพท์ หญิงสูงวัยคนเดิมเชิญให้ผมนั่งขณะที่ชายสูงวัยยื่นน้ำชาสีแดงให้ผมดื่ม. พร้อมชวนผมคุย ประมาณ 5 นาทีผ่านไปมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมา พร้อมยื่นเอกสารให้ผมเขียนชื่อ สอบถามว่าผมมาคนเดียวหรือ ต้องการพักกี่คืน แล้วบอกราคาว่าคืนละ 1,000 เหรียญไต้หวันตกลงไหม เสร็จสรรพเธอก็นำผมไปยังทางขึ้นอาคาร เธอไขประตูหน้า ผมตามเธอไป เธอกดลิฟต์พร้อมชูพวงกุญแจแล้วอธิบายว่าเวลาขึ้นใช้ลิฟต์ต้องสแกนพวงกุญแจนี้กับเครื่องสแกนด้านในถึงจะใช้งานได้ เราขึ้นไปยังชั้น 4 เธอนำผมไปหยุดอยู่หน้าห้องห้องหนึ่งซึ่งมีรองเท้ามากมายวางอยู่บนชั้นวางหน้าห้อง เธอไขกุญแจแล้วเปิดประตู...

วันอาทิตย์ที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2557

"เที่ยวบ้าง อะไรบ้าง" ตอน ตระเวนผิงตง(3)

03:24

ก๊อก..ก๊อก เสียงเคาะประตูห้อง ปลุกให้ผมตื่น รู้สึกพึ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมง ผมเดินไปเปิดประตู พบชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้าห้องพร้อมทักทายผมเป็นภาษาอังกฤษ เขาขอเอกสารประจำตัวผมเพื่อบันทึกข้อมูลแขกที่มาพัก ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่า ตอนเข้ามาเราเองก็ยังไม่ได้แสดงหลักฐานประจำตัวอะไรให้เขาเลยนี่นา ก็หลังจากอาม่าพาขึ้นมาดูห้อง ผมตกลงจะพักที่นี่แล้วก็จ่ายเงินให้อาม่าไป จากนั้นก็อาบน้ำ และนอนหลับจากความเหนื่อยล้าที่เดินมาทั้งวัน

หลังจากเขาบันทึกข้อมูลของผมเสร็จ เขาก็ถามผมว่าต้องการอะไรเพิ่มหรือเปล่า? ผมก็ถามว่าผมออกไปหาซื้อของได้ใช่ไหม?(ตอนนั้นเวลาประมาณ 2 ทุ่ม) เขาก็ตอบว่าได้(เฮียพยายามใช้ภาษาอังกฤษกับผม แต่ผมรู้สึกว่าจะง่ายสำหรับเฮียมากกว่าถ้าใช้ภาษาจีนกลางเพราะผมก็พอพูดได้ จึงคุยโต้ตอบเฮียเป็นภาษาจีนกลาง แต่เฮียก็ยังพูดกับผมเป็นภาษาอังกฤษอยู่ดี ถ้าใครมาเห็นการสนทนาของเราสองคน คงตลกน่าดู คนหนึ่งถามเป็นภาษาอังกฤษ อีกคนตอบเป็นภาษาจีนกลาง แต่ก็คุยกันรู้เรื่อง นี่อาจเรียกได้ว่า 'คุยคนละภาษาก็เข้าใจกันได้')

พูดถึงห้องพักที่เมืองผิงตง ราคาคืนละ 500 เหรียญไต้หวัน ราคาต่างกันมากกับห้องพักในเมืองเกาสงที่ผมไปพักคืนแรก สภาพภายในห้องก็ย่อมต่างกัน

ภาพนี้เป็นภาพเดียว ที่ผมได้ถ่ายภายในห้องพักคืนนั้น รู้สึกสะดุดตากับเครื่องปรับอากาศ ผมขออนุญาตเรียกว่า "แอร์กล่อง" ละกัน จากที่ผมสังเกต ที่ไต้หวันนี้ค่อนข้างนิยมใช้แอร์กล่องแบบนี้(จากประสบการณ์ส่วนตัวนะครับ ไม่ได้อ้างอิงข้อมูลจากแหล่งใด) สภาพค่อนข้างเก่า เวลาเปิด เสียงดังพอสมควร แต่เย็นเฉียบเลยนะครับ คืนนั้นผมก็ไม่ได้เปิดใช้หรอกครับ อยู่ในช่วงหน้าหนาวกลางคืนอุณหภูมิอยู่ที่ 13-15 องศาเซลเซียส เลยทีเดียว ภายในห้องก็ค่อนข้างเก่า มีทีวีเครื่องเล็ก ห้องน้ำเล็ก เตียงนอนได้สองคน เรียกว่าพอนอนได้สมราคา

เวลาประมาณ 3 ทุ่ม มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง ผมพบกับเฮียคนเดิมหน้าประตู เฮียเอาน้ำชามาให้ พร้อมถามว่าต้องการอะไรอีกไหม? ผมขอบคุณและตอบว่าไม่ต้องการอะไรอีก คือผมก็พอมีเสบียงพกติดตัวมาด้วย คืนนั้นเลยไม่คิดออกไปข้างนอก อีกครึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูดังขึ้น(อีกแล้วเหรอ ผมคิด) เฮียคนเดิม กับคำถามเดิม พร้อมเสริมให้อีกว่าที่นี่จะปิดประตูสี่ทุ่มครึ่งและจะเปิดตอนเช้าเจ็ดโมงครึ่งนะ ผมตอบโอเค

ช่วงสายวันรุ่งขึ้น ผมลงมาข้างล่างพบอาม่านั่งอยู่ อาม่าก็ยังพูดภาษาญี่ปุ่นกับผมเหมือนเมื่อวาน ผมทักทายพร้อมกล่าวลา ทานอาหารเช้าเสร็จ ก็ตรงไปที่สถานีรถไฟซื้อตั๋วมุ่งหน้าสู่สถานีฟ่างเหลียว

ทำไมต้องไปฟ่างเหลียว? ก็เพราะดูจากแผนที่แล้วสถานีฟ่างเหลียวอยู่ใกล้ทะเลมากๆ และนี่ก็คือทิวทัศน์ระหว่างทางครับ

ระยะทางไกลกว่าเดินทางจากเกาสงมาผิงตงอีก หลับไปหลายตื่นเลยแหละกว่าจะมาถึงที่นี่ สถานีฟ่างเหลียว

ออกจากสถานี ก็ถึงเวลามุ่งหน้าสู่ทะเลแล้วครับ

ป.ล. กลับมาเล่าเรื่องเฮียให้พี่ที่ทำงานฟัง พี่เขาบอกว่า บางทีเฮียแกเห็นเราเดินทางมาคนเดียว เฮียแกอาจต้องการสื่อว่าหากเราต้องการผู้หญิงก็บอกเฮียแกได้ แต่ตัวผมไม่เข้าใจความหมายที่เฮียแกพยายามสื่อก็เท่านั้นเอง...(เฮ้อ ก็น่าจะบอกตรงๆตั้งแต่แรกนะเฮีย)

วันเสาร์ที่ 11 มกราคม พ.ศ. 2557

"เที่ยวบ้าง อะไรบ้าง" ตอน ตระเวนผิงตง(2)

22:54

หลังจากหลับไปพักใหญ่ๆ รถไฟก็มาถึงสถานีผิงตง ตอนแรกที่หาข้อมูลมา ก็ไปพบว่าที่เมืองผิงตงนี้มี "หอศิลป์พื้นเมือง" เลยอยากลองไปดู(คุณผู้อ่านรู้สึกว่ามีอะไรที่ผิดปกติไหมครับ ถ้ายัง เชิญอ่านต่อครับ) ผมเดินออกจากสถานีรถไฟผิงตง แผนที่ในโทรศัพท์มือถือนำทางไปเรื่อยๆ ผมเดินไป เดินไป รู้สึกไกลจังเลย ข้าวของที่ขนมาในเป้ก็หนัก ถึงตรงนี้ผมขอแนะนำคุณผู้อ่านเลยครับ ว่าอะไรที่ไม่จำเป็น ก็ไม่ต้องขนใส่กระเป๋ามา รู้สึกพลาดอย่างแรงที่ขนของมาเยอะมาก เดินไป ก็หนักไป ในวันก่อนวันสิ้นปี

สักพักใหญ่ ผมก็มาถึง ที่นี่แหละครับ

แล้วสิ่งผิดปกติที่ผมถามคุณผู้อ่านไปตอนต้นก็เป็นจริง ผมเดินทางไปวันที่ 30 ธันวาคม 2014 ซึ่งส่วนใหญ่

กิจการ ร้านต่างๆก็หยุดทำการแล้ว คำถามที่เกิดขึ้นทันทีในหัวของผมก็คือ

"เอาสมองส่วนไหนคิด ว่าหอศิลป์ที่ไหนจะเปิดในช่วงวันหยุดยาวปีใหม่?" ใช่ครับ ประตูปิดอย่างที่เห็นในภาพ ผมก็หยุดพักอยู่ตรงนั้น นั่งทบทวนตัวเอง ก่อนจะออกเดินทางต่อ...

มีคุณผู้อ่านท่านหนึ่งถามผมเรื่องโรงแรมที่พักมา ผมจึงขออนุญาตย้อนเล่าให้ละเอียดไปเลย คืนแรก ผมยังอยู่ในตัวเมืองเกาสง ตอนนั้นพลบค่ำแล้ว ก็พยายามเดินหาโรงแรมที่ดูไม่หรูหรามาก(ทุกวันนี้ผมเป็นมนุษย์เงินเดือน มีรายได้ไม่มาก เวลาเที่ยวก็ต้องมองหาทางที่จะประหยัดค่าใช้จ่ายให้มากที่สุด) มาเจอโรงแรมแห่งหนึ่ง เช็คอินเรียบร้อย ขึ้นห้อง เชิญชมบรรยากาศภายในห้องได้เลยครับ

เรียกได้ว่าถ้ามาเป็นคู่คืนนั้นคงเป็นค่ำคืนแห่งความสุข (ห้องน้ำก็ดูดีนะ มีอ่างอาบน้ำด้วย แต่ผมไม่ได้ถ่ายรูปมา) คุณผู้อ่านลองเดาดูไหมครับ ว่าห้องนี้ สนนราคาคืนละเท่าไร?

เฉลย 1,800 เหรียญไต้หวัน(เทียบอัตราแลกเปลี่ยน เงินบาทกับดอลลาร์ไต้หวัน ณ วันนั้นคือ 1.12 ดังนั้น 1,800 เหรียญไต้หวันก็ประมาณ 2,016 บาทครับ) นั่นเป็นคืนแรก ก่อนที่ผมจะขึ้นรถไฟมาที่สถานีผิงตง

กลับมาที่ผิงตง หลังจากผิดหวังที่หอศิลป์ผมก็เดินตระเวนหาโรงแรมราคาถูกๆ เดินจนเกือบทั่วเมืองแล้วก็ยังไม่พบ จนคิดเดินกลับสถานีรถไฟเพื่อต่อรถไฟไปยังสถานีอื่น ระหว่างทางที่เดินกลับสถานีสายตาก็บังเอิญไปสะดุดกับป้ายราคาบางอย่าง(ภาษาจีน กับตัวเลข 200 บ้าง 600 บ้าง ผมมาทำงานที่นี่ปีกว่า แต่ความสามารถทางภาษาจีนยังอ่อนหัดอยู่มาก) อาคารสูง 3 ชั้นมองจากด้านหน้ามีอาม่านั่งอยู่หลังโต๊ะ ด้านข้างมีบันไดขนาดใหญ่ ผมเดินเข้าไปถามอาม่าว่าที่นี่ใช่โรงแรมรึเปล่า? อาม่าตอบว่าใช่ แล้วก็พูดกับผมเป็นภาษาญี่ปุ่น มาเป็นชุด ผมยืนอึ้ง ได้แต่โบกมือไปมา ไม่ใช่ครับอาม่า ผมไม่ใช่คนญี่ปุ่น(ในอดีตญี่ปุ่นเคยยึดครองเกาะไต้หวัน คนไต้หวันในยุคนั้นเลยคุ้นเคยกับภาษาญี่ปุ่น อาม่าก็คงทันยุคนั้นเช่นกัน) คุยจนได้ความ อาม่าก็เชิญผมขึ้นไปดูห้อง สภาพห้องค่อนข้างเก่า มีทีวีเล็กๆ ห้องน้ำก็พอใช้ได้ ไม่มีอ่างอาบน้ำ ผมตอบตกลงกับอาม่า อาม่าบอกว่าคืนละ 500 เหรียญไต้หวัน ผมจ่ายเงิน แล้วเข้าห้อง อาบน้ำ แล้วทิ้งตัวลงนอนด้วยความอ่อนเพลีย...

วันอาทิตย์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2557

"เที่ยวบ้าง อะไรบ้าง" ตอน ตระเวนผิงตง(1)

08:14

ช่วงวันหยุดปีใหม่ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปท่องเที่ยวพักผ่อน จึงขอแบ่งปันประสบการณ์สักเล็กน้อย ส่วนตัวอยากไปทะเล จึงเริ่มหาข้อมูล ความจริงแล้วเมืองเกาสงที่ผมพักอาศัยอยู่ทุกวันนี้ก็มีแหล่งท่องเที่ยวติดทะเลมากมาย แต่ใจอยากออกผจญภัยไปยังเมืองอื่นบ้าง ลองดูแผนที่แล้ว ทางภาคใต้ของเกาะไต้หวันนี้ก็มีแหล่งท่องเที่ยวที่ติดทะเล และเมืองผิงตงคือจุดหมายปลายทางของผม หลังจากไตร่ตรองสักพักก็ได้แผนการเดินทางว่าจะเดินทางด้วยรถไฟ คิดว่าสะดวกต่อการติดตามการเดินทาง ซึ่งหากดูจากภาพด้านล่างแสดงข้อมูลจากจุดที่ผมอยู่ไปยังสถานีรถไฟผิงตง นั้นสามารถเดินทางด้วยรถยนต์ระยะทาง 23 กิโลเมตรใช้เวลา 35 นาทีเท่านั้น

รุ่งเช้าผมออกเดินทางไปยังสถานีรถไฟเกาสงเพื่อขึ้นรถไฟไปยังสถานีรถไฟผิงตง ค่าโดยสาร 31 เหรียญไต้หวัน ระหว่างรอขบวนรถไฟที่ชานชาลา ผมสังเกตเห็นสิ่งสะดุดตาบางอย่างบนพื้นจึงถ่ายรูปมาฝากครับ

"Waiting Zone for Female Passengers at Night"

"บริเวณที่พักรอยามค่ำคืน สำหรับผู้โดยสารสุภาพสตรี"

เรียกได้ว่ารู้สึกได้ถึงความปลอดภัยสำหรับคุณผู้หญิงขึ้นมาเลยทีเดียว แลดูที่นี่ให้ความสำคัญด้านความปลอดภัยดีจังเลย(ขณะที่ถ่ายรูปนี้ก็รู้สึกว่ามีสายตาหลายคู่กำลังจับตาดูอยู่ ก็มันเป็นอะไรที่ไม่เคยเจอนี่นา) รอสักสิบห้านาทีรถไฟก็มาเทียบชานชาลา

ขึ้นมาบนรถมีที่นั่งว่างมากมาย พอนั่งได้ที่รู้สึกความง่วงเข้าครอบงำ สาเหตุเพราะเมื่อคืนนอนน้อย(มัวแต่หาข้อมูลอยู่) ก่อนที่ดวงตาของผมจะปิดลง สัญญาณเตือนที่ประตูดังขึ้น ล้อกำลังจะหมุนไป...